Ik werd wakker met het gevoel dat ik vastzit in de gevangenis van mijn leven, dat ik zelf niet heb uitgekozen, maar nodig heb om mijn positie en mijn rol te definiëren. En misschien om aandacht te geven aan het feit dat ik een stem heb. Echt verschrikkelijk. Ik zit hier tussen de mensen en ik zit op zijweggetjes: niet opgegroeid met een remming in mij om niet in die zijweggetjes te verdwalen. Soms ben ik weerbarstig aan het proberen om mijn zijweggetjes aan te sluiten bij de grote weg. Maar dan kom ik erachter dat ik vrede moet sluiten met mijn inzichten en manier van afdwalen. Dan kom ik erachter dat er immense kansen zitten als ik mij compleet verenig met de wijsheid in mij, dat zich laat afdwalen.